20 Αυγ 2007

3

Σηκώσ’ απάν’ αφέντη μας κι κάτσε στο θρονί σου,
και πάρε τη ροδόσταμνα και νίψ’ το πρόσωπό σου
και χώσε το χεράκι σου στον αργυρό το τζιόπη
και βγάλε χρυσομάντηλο, σφουγγίσ’ το πρόσωπό σου.
Αφέντη μ’ τα γραμματικά σ’ διαβάζουν τα χαρτιά σου.
Αφέντη μου στην τάβλα σου χρυσή καντήλα λάμπει,
σαν βάλεις λάδι και κερί, λάμπει το μαχαλά σου
σαν βάλεις και περ’σότερο, φέγγει για την ζωή σου.
Τα μοναστήρια σήμαναν κι εκκλησιές σου λάμπουν.

2 σχόλια:

marilia είπε...

Είσαι ολίγον... ανεπίκαιρος, αλλά... συνέχισε! Τα Χριστούγεννα θα 'χουμε έτοιμο υλικό! :):):)

Καλημεροφιλάκι!

ofenis είπε...

ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΜΑΙ ΤΟ BLOG ΑΥΤΟ !ΜΕ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΡΑ ΘΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΑ ΟΤΙ ΕΣΕΙΣ ΕΠΙΘΥΜΕΙΤΕ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ SITE!!! ΗΔΗ ΤΟ BLOG ΣΑΣ ΤΟ ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ :
http://www.neomonastiri.gr/greek/ProductDet.asp?PID=2077&CatID=710&CatPosition=710